Neelie!, zo heet de nieuwe voorstelling van Léon van der Sande (tekst) en Julia Bless (regie) over oud-politica Neelie (Smit-) Kroes. Het harde koninginnedrama staat bol van gekonkel, corruptie en verraad. De voorstelling opent veelzeggend met een knipoog naar King Lear: acteur Dic van Duin probeert als Bram Peper een gierende storm wanhopig te overschreeuwen:
Wim Sonneveld Vereeuwigd; zo heet de expositie die nog tot medio januari 2018 gratis te bezoeken is in de Centrale Hal van het Stadsarchief Amsterdam. Sonneveld werd een eeuw geleden geboren, hij overleed 43 jaar geleden, maar hij is en blijft springlevend. Het Maria Austria Instituut eert de veelzijdige Sonneveld met een fototentoonstelling, aangevuld met
Vastgoed B.V., zo heet het toneelstuk. “Het wordt vast goed.” Ik heb het diverse bezoekers van de première van tevoren horen zeggen. Het wás ook goed. De cast geeft een masterclass in superstrak acteren met lappen tekst en razendsnelle dialogen. De acteurs spelen makelaars die elkaar continu verwensen en beledigen, treiteren en vliegen afvangen, bedriegen
Liesbeth List in Carré; zelden heb ik zo’n bizarre avond in het theater meegemaakt. Bizar, omdat het spektakel begon, voordat de voorstelling Liesbeth – heb het leven lief was begonnen. Vóór aanvang betrad Liesbeth List de koninklijke loge, geflankeerd door haar dochter Elisah en producent Hans Cornelissen. Een staande ovatie viel La List ten deel.
Absurd goed. Die twee woorden beschrijven de musical Was getekend, Annie M.G. Schimdt. Ik zag een try-out, twee dagen voorafgaande aan de première. Toen al klopte alles aan deze voorstelling, die draait om Annie Schmidt en haar zoon Flip van Duijn. En vooral om Flips zoektocht naar wie zijn onvoorstelbaar populaire moeder nu eigenlijk was:
Er was geen aanleiding om een boekje te schrijven over Café Reynders op het Leidseplein. Toch deden Ko van Geemert en Paul Arnoldussen het. Hulde! Want waarom zou dat altijd moeten, een aanleiding? De ondertitel van het boekje luidt “Legendarisch kunstenaarscafé op het Leidseplein”. Legendarisch, dat is Café Reynders inderdaad. Of is het Reijnders, met
Eberhard van der Laan interviewde ik in 2011 voor de Uitkrant. De ontmoeting betekende een vriendschap voor het leven. Hij was degene die Maarten en mij op 5 oktober 2015 in de echt verbond. Uit vriendschap, geweldig was dat. Hierbij het interview met de beste foto die, naar mijn mening, ooit van hem is gemaakt
Ode aan een Amsterdammer, zo heet de expositie in het Scheepvaartmuseum Há, daar zijn burgemeester Eberhard van de Laan en zijn achtjarige zoon Edze. Ze keken eerder dit jaar ontspannen recht in de lens van fotograaf Koos Breukel. Twee paar glinsterende ogen, de hoofden liefdevol tegen elkaar. Vaders rechterhand omarmt zoonlief beschermend, hun vingers raken
De overzichtstentoonstelling met werk van Herman Gordijn (1932-2017) in Museum MORE in Gorssel heet Het niet-perfecte is perfect. Een tentoonstelling met verbluffend mooi werk van de kunstenaar met de mooiste ogen van Nederland. De kunstenaar was bij de opening niet aanwezig, want hij sloot die hemelsblauwe ogen op 25 mei jongstleden voor de laatste keer.
