Kom naar de musical Cabaret, vrienden!

Chantal Janzen als Sally Bowles en het ensemble (foto Set Vexy)

Cabaret, de musical die 17 oktober 2026 in première ging, zag ik pas twee weken na de première. De musical speelt exclusief in het DeLaMar en is net verlengd tot en met 16 januari 2027. Ik kan niet anders schrijven dan: wat een overdonderd geweldige productie is dit! Chantal Janzen speelt een fantastische Sally Bowles, die tijdens de voorstelling gaandeweg steeds meer verloedert.

Eerst draagt ze een lieflijk witblond pruikje, maar haar kapsel wordt steeds zwarter en slordiger. Hetzelfde geldt voor haar make-up. Wanneer ze na de pauze wanhopig de iconische song Kom naar het cabaret zingt, druipt haar mascara zowat tot op haar knieën en oogt ze als een druilerige dakloze. Met kapotte kousen, zonder schoenen en slechts gekleed in een oversized overhemd.

Freek Bartels als Clifford Bradshaw en Chantal Janzen als Sally Bowles (foto Set Vexy)

Regisseur Daria Bukviç, die door Chantal Janzen speciaal was gevraagd om deze musical te regisseren, maakte van Cabaret een akelig dystopische voorstelling: oftewel somber, angstaanjagend in een denkbeeldige of toekomstige wereld met nare en gruwelijke kenmerken waarin niemand zou willen leven.

Maar er wordt hier helemaal geen denkbeeldige wereld ten tonele gevoerd. Deze wereld ontstond in Duitsland in de jaren dertig van de vorige eeuw en er zijn aardig wat verwijzingen naar het heden. De emcee heeft op een gegeven moment een blonde pruik op boven een lange rode stropdas. En uiteindelijk oogt het agressieve ensemble, dat andere personages terroriseert, als leden van ICE: de in Amerika gevreesde Immigration and Customs Enforcement. Met op de achtergrond het geluid van een rijdende trein.

Geen knipoog, geen grapjes

Milan Sekeris als de Emcee en het ensemble (foto Set Vexy)

Eigenlijk is alles aan deze voorstelling goed: Milan Sekeris als een ijzingwekkend Emcee, helemaal niet als een cartooneske figuur. Hier is geen knipoog en niets grappig ironisch zoals de Emcee van Joel Grey in de originele versie. Freek Bartels speelt overtuigend de Amerikaanse journalist Clifford Bradshaw, die naar Berlijn komt om een roman te schrijven, die verliefd wordt op de nachtclubperformer Sally Bowles en die langzamerhand merkt hoe gruwelijk het misgaat in Duitsland onder het fascistische bewind van de Nazi’s.

Sylvia Poorta als Fräulein Schneider en Hajo Bruins als Herr Schulz (foto Set Vexy)

Hartverscheurend goed is ook het oudere stel Fräulein Schneider en Herr Schulz, gespeeld door de doorgewinterde acteurs Sylvia Poorta en Hajo Bruins. Er ontstaat liefde tussen deze twee brave lieden, maar Fräulein Schneider durft het na de Kristallnacht niet aan om te trouwen met de Joodse Herr Schulz. Sylvia Poorta brengt een werkelijk tranentrekkende versie van het lied ‘Wat zou u doen?’ Ze eindigt het lied in een rauwe oerkreet; ongekend in musicals. Haar alternate is overigens actrice Marisa van Eyle.

Asgrauw en grijs

En dan het decor, ontworpen door Dennis Vanderbroeck. Welk decor, zou je bijna denken… De vloer is angstaanjagend leeg, met slechts een middenstuk dat omhoog kan komen en kan fungeren als bed of podium. Vóór de pauze is de steunkleur vuurrood en wanneer het publiek na de pauze de zaal weer betreedt, is alles – maar dan ook echt álles – asgrauw. Het door Yuri Schreuders ontworpen licht maakt niet alleen het speelvlak grauw, grijs en groezelig. De hele zaal is grijs en grauw: ook de rode stoelen, de kleding en de gezichten van de toeschouwers. Zo wordt het publiek betrokken bij de narigheid op het toneel: het geweld, de discriminatie, het antisemitisme, het fascisme.

De asgrauwe zaal na de pauze (eigen foto)

Freek Bartels ziet als Clifford Bradshaw duidelijk wat er gaande is, maar Chantal Janzen zegt als Sally Bowles na de pauze met de grote ogen van een naïef hert: ‘Politiek? Wat heeft dat met ons te maken?’ En dan gaat alles mis. De verloving van Fräulein Schulz en Herr Schneider wordt afgeblazen, de zwangere Sally vervalt in haar oude gewoonte: de alcohol. De Emcee wordt steeds wreder, enger en kouder. En ondertussen wordt er geweldig gezongen, gespeeld en gedanst (choreografie Daan Wijnands). Het einde van de voorstelling, dat ik hier niet zal verklappen, zorgt werkelijk voor kippenvel.

Weer een triomf voor Daria Bukviç

Hajo Bruins als Herr Schulz, Sylvia Poorta als Fräulein Schneider en Chantal Janzen als Sally Bowles (foto Set Vexy)

Wat goed dat Chantal Janzen in deze musical na twintig jaar haar comeback op het toneel maakt. En wat een meesterlijk idee dat ze de buitengewoon talentvolle Daria Bukviç vroeg als regisseur. Deze vrouw, die artistiek leider is van Theatergroep Oostpool, maakte vorig seizoen al de geweldige, met prijzen overladen musical Aletta over Aletta Jacobs. Ze zei in een interview in Het Parool dat ze ‘starstruck’ was, toen ze Joop van den Ende voor het eerst ontmoette. Maar dat ze wel meteen zei dat ze het op haar manier wilde doen. En niet anders.

Ze zei in dit interview: “Op de meest respectvolle manier die ik kon verzinnen, heb ik meteen gezegd dat ik mijn eigen visie wilde uitwerken. In mijn directe omgeving waren er weleens twijfels of ik die artistieke vrijheid daadwerkelijk zou krijgen, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik vanaf de eerste seconde alleen maar vertrouwen heb gevoeld.”

Bijzonder is dat een aantal rijen met toeschouwers zich bevindt achter en aan weerszijden van het toneel. Het publiek zit dus als het ware rondom de toneelvloer, net als de versie die Ivo van Hove jaren geleden maakte van de musical Jesus Christ Superstar. Ik ga zeker nog een keer kijken en dan kies ik een plek aan de zijkant van het toneel. De vertaling van Daniël Cohen is overigens ook uitstekend. Hetzelfde geldt voor het spel van Gaia Aikman, die de losbandige Fräulein Kost speelt.

Milan Sekeris als Emcee temidden van de toeschouwers (foto Set Vexy)

Lang leve Kander & Ebb

Cabaret: Chantal Janzen neemt het applaus (eigen foto)

Dan is er uiteraard de basis waar dit alles op drijft: het geweldige, onverwoestbare script van Joe Masteroff, die deze musical in 1966 baseerde op John Van Drutens toneelstuk I am a camera en de in Berlijn geschreven boeken van Christopher Isherwood. En natuurlijk zijn er de meesterlijke songs van John Kander en Fred Ebb.

Cabaret is eerder in Nederland gespeeld: in het seizoen 2008-2009 met Sven Ratzke als de Emcee, in 1989-1990 met Willem Nijholt en in 2005-2006 exclusief in de piste van Carré in de regie van de Brit  Sam Mendes met Ara Halici als Emcee en Pia Douwes als Sally Bowles. Maar deze nieuwe Cabaret steekt met kop en schouders boven deze producties. Nogmaals, zojuist twee weken verlengd tot en met 16 januari 2027. Komt allen! Zie voor de trailer: https://www.youtube.com/watch?v=lHhONzbyLsw

Chantal Janzen als Sally Bowles (foto Set Vexy)

Asgrauwe selfie na de pauze: A-R en zwager Matthijs (eigen foto)

Cabaret, gezien 5 november 2027 in het DeLaMar Amsterdam en aldaar (verlengd) tot en met 16 januari 2027. Een productie van Medialane Theater. Script Joe Masteroff, songs John Kander en Fred Ebb, met o.a. Chantal Janzen, Milan Sekeris, Freek Bartels, Sylvia Poorta (alternate Marisa van Eyle), Hajo Bruins en Gaia Aikman, regie Daria Bukvic, choreografie Daan Bartels, decor Dennis VanderBroeck, kostuums Dymph Boss, muzikale leiding Jeroen Sleyfer, ontwerp haar en make-up Michel Oostveen, ontwerp licht Yuri Schreuders, geluidsontwerp Maarten Houdijk, creative director Maurice Wijnen, creative producer Rosalie Mohr, producenten Iris van den Ende, Miel Gouda, creative producer Joop van den Ende. Scènefoto’s Vet Sexy, de foto voor de affiche van Chantal Janzen is gemaakt door Linda Stulic. Zie voor meer informatie, kaartverkoop, exacte data en aanvangstijden: www.delamar.nl