Sven Ratzke belicht in Kopfkino zijn liefde voor film
(foto Ann-Marie Schwanke)
Kopfkino; zo heet de nieuwe voorstelling van multitalent Sven Ratzke (49). Opnieuw laat deze Nederlands-Duitse performer/zanger/theatermaker zien dat hij alles kan: hij is soms ontroerend en dan weer erg grappig. Zijn zangstem is honing voor de oren en hij beweegt gracieus over het toneel met zijn slanke, lenige lijf en zijn expressieve handen. De handen van Le Ratzke zijn bijna twee extra figuren op het toneel. Dan weer elegant als een balletdanser, dan weer sprekend als een mimespeler. Niemand beweegt zijn handen zo op het toneel als Sven Ratzke. Heerlijk!
De titel van de voorstelling betekent in het Duits wat er gebeurt als in je hoofd een levendig beeld – een verhaal, herinnering of een fragment uit een film – zich afspeelt alsof je er middenin zit. Ratzke belicht in Kopfkino een reis door 130 jaar cinema. Het is zijn persoonlijke hommage aan scènes of songs uit films die grote betekenis voor hem hebben. Zoals Amadeus, de eerste film die hij als achtjarige zag, Somewhere over the Rainbow uit The Wizard of Oz, The Windmills of My Mind uit de film The Thomas Crown Affair – Ratzke zingt dit bekende lied overigens in het Duits – of de minder bekende, maar hartverscheurende song Sycamore Trees uit de serie Twin Peaks van David Lynch.
Pure imagination
Natuurlijk babbelt hij als vanouds zeer onderhoudend met het publiek: ‘Wat heerlijk! Allemaal jonge mensen op de eerste rijen!’ Het is in elk theater alsof je bij Sven Ratzke op bezoek bent. Hij is een universeel mens, die succes heeft in zowel Nederland als zijn tweede stad Berlijn, maar ook in New York, Australië, Wenen en Mexico. Ik vind Kopfkino de meest stijlvolle, uitgebalanceerde voorstelling die ik ooit van hem zag.
Deze voorstelling gaat over ‘pure imagination’. Over, zoals hij zelf film omschrijft, ‘een wereld waarin alles mogelijk is’. Ratzke vertelt over de eerste filmbeelden die ooit zijn gemaakt: een zeer korte film van de gebroeders Lumière die in 1895 werd vertoond in een café in Parijs. Het zijn beelden van een vertrekkende trein in Lyon. Ratzke vertelt dat bij de eerste vertoning de aanwezigen dermate schrokken van de aanstormende trein dat ze maakten dat ze wegkwamen.
(foto Ann-Marie Schwanke)
Telkens weer
(foto Ann-Marie Schwanke)
(foto Ann-Marie Schwanke)
Met zijn zwoele stem zingt hij onder meer Smile van Charlie Chaplin, na de pauze de BeeGees-hit Staying Alive uit Saturday Night Fever in een verrassend arrangement (alle arrangementen zijn van Ratzke zelf en Christian Pabst) en er is een fysiek flitsende, amusante uitvoering van Everybody Wants to be a Cat uit de tekenfilm The Aristocats.
Hij wordt uitmuntend begeleid door de Duitse pianist Julian Bohn. Wie ook pluimen verdienen, zijn de mensen die verantwoordelijk zijn hoe alles eruit ziet. Eugene Arts staat op de flyer onder de noemer ‘vormgeving’. Momme Röhrbein ontwierp een simpel, effectief decor met slechts drie bioscoopstoelen op rechts, een regisseursstoel in het midden en een grote spotlight. De belichting van Douwe Zwiers is heel mooi, met soms filmische lichtflitsen.
Sven Ratzke besteedt ook aandacht aan de Nederlandse cinema, zoals Turks Fruit met Monique van de Ven die bij de première in de zaal zat. En ook aan de films van ‘die kleine Joodse man’, zoals Ratzke liefdevol Frans Weisz omschreef. Weisz, die in december jongstleden overleed, zat vroeger steevast met zijn vrouw Regina bij elke Sven Ratzke-première in de zaal. De zanger benadrukt dat een lied uit een film soms een eigen leven kan gaan leiden en brengt een gloedvolle vertolking van het tijdloze lied Telkens weer uit de Frans Weisz-klassieker Rooie Sien uit 1975. Het is het enige lied dat hij in Nederlands zingt.
Telkens weer
(foto Ann-Marie Schwanke)
Na een bizarre, dansante uitvoering van The Time of My Life uit de film Dirty Dancing en uiteindelijk Moon River uit Breakfast at Tiffany’s lijkt de voorstelling ten einde. Maar dan worden – als een soort samenvatting – op een achterdoek filmbeelden geprojecteerd van scènes waar Sven Ratzke het over heeft gehad: van de aanstormende trein van de gebroeders Lumière tot de beroemde close-up van Willeke Alberti in Rooie Sien en uiteindelijk Audrey Hepburn die bij de etalage van Tiffany als ontbijt hapjes neemt uit een croissantje.
De poster (foto Alek Bruessing)
Als toegift van deze mooie voorstelling brengt Ratzke een vurig pleidooi dat kunst de ziel is van het leven. Heel serieus. Hij betoogt dat kunst nooit verloren mag gaan in deze bizarre wereld, waarin – hij haalt het expliciet aan – de AfD in Duitsland steeds meer macht krijgt. Nog één liedje dan tot slot: het melancholieke As Time Goes By uit de film Casablanca. Een perfect einde van een hartveroverende, liefdevolle ode aan de cinema. Gaat dat zien, waar dan ook.
Kopfkino, gezien 8 oktober 2026 in het DeLaMar. Aldaar nog vanavond – 9 oktober) en ook 22, 23, 24 en 26 december. Verder op tournee tot en met 30 mei 2027 in Nederland, Berlijn (twee lange speelperiodes eind oktober en begin november, eind april en begin mei 2027 in zijn vaste Berlijnse stek Bar Jeder Vernunft), in Hamburg en Zürich. Alle scènefoto’s Ann-Marie Schwanke. Zie voor meer informatie en kaarten: www.impactentertainment.nl of www.sven-ratzke.com
